منظومه کوه

پرگشا تا دورها تا بیکران                 تا ستاره چلچراغ آسمان

پرگشا جون ابر تا کوه بلند               تا دماوند سترگ و تا سهند

تا به افسون طلوع مهر و ماه           تا وقوع پر شکوه هر پگاه

تا به آرش سرنمون عاشقان            پاکی و آزادگی را پاسبان

پرگشا تا دشتها تا دره ها               تا به جام پر شراب لاله ها

تا به البرز آن فراز آسمان                راهیان را سر پناه و سایبان

تا کهون و کرکس و تا نقره سر          تا به نوذر کوه و دشت همچو زر

تا گل زرد و گلندرم ارا                     تا به عبرت تا به پاشور نوا

تا میشن مرگ نشل تا اندوار            تا به دریو خطه سبز نمار

تا به ناندل تا کیون دریای سر            تا به کرف و تینه افسون لهر

تا هوای دل پذیر چون سحر              تا دلادشت وسیع پرگهر

تا فریدون جلوه آزادگی                   بر ضحاک روزگاران چیره گی

همچو آرش جان خود در تیر کن        کار صدها تیغه شمشیر کن

بال و پر بگشا چون عنقاییان            بر بلندای زمین و آسمان

رو به کوه و باغ جان را تازه کن          جان و دل را هر دمی اندازه کن

رو به دشت و باغی از گل را نگر         شور و حال مست بلبل را نگر

بشنو آواز لطیف سبزه را                 خندنه های مست و شاد غنچه را

بر لب چشمه دلا جامی بزن           با لب خندان می نابی بزن

رو به کوه و رقص گل ها را ببین          یک جهان سر هویدا را ببین

رقص باد و رقص برگ و رقص گل          رقص کوه و نغمه ی چنگ و دهل

پر گشا و بگذر از ماها ومن               همچو غنچه بر در از تن پیرهن

چون نسیم از کوه و صحرا کن گذر        مست و خرم چون پرستو کن سفر

تا به اوج ماه باید پر کشید                 چون صبا جام رهایی سر کشید

قطره قطره سوی دریا همچو رود          تا دل خورشید باید ره گشود

سروده: بهروز افضلی

 ترانه پاییز آمد

                        پاییز آمد        در میان درختان           لانه کرده کبوتر

                                     از تراوش باران می گریزد.

                   خورشید از غم       با تمام غرورش،         پشت ابرسیاهی

                                     عاشقانه به گریه ، می نشیند.

                   من با قلبی           به سپیدی روز،         با امید بهاران

                   می روم به گلستان       همچو عطر اقاقی     لا به لای درختان

                                     می نشینم.

                   باشد روزی          به ندای بهاران،          روی دامن صحرا

                                       لاله روید

                    شعر هستی        بر زبانم جاری،        پر توانم آری

                            می روم در کوه و       دشت و صحرا

                     ره پیمای          قله ها هستم من ،       راه خو در طوفان

                                در کنار یاران            می نوردم

                     در کوهستان         یا کویر تشنه،      یا که در جنگل ها

                                    رهنوردی شاد و،  پر امیدم

                      دارم امید،         که دهد،        سختی کوهستان،

                      بر روان وجانم          پاکی این کوه و   دشت وصحرا

                      شعر هستی     بودن و کوشیدن ،          رفتن و پیوستن،

                      از کژی بگسستن،         جان فدا کردن در 

                                       راه حق است

تأثير پذيري نيما از طبيعت، زبان و فرهنگ مازندران و انعكاس اين خصوصيات در اشعار وي پيش از اين، توسط بعضي از نويسندگان مورد توجه قرارگرفته-  زندگي چوپاني شاعر(نيما) لحظه اي او را رها نمي كند و اين پرورده ي طبيعت سرسبز مازندران در هر جا و در هر بابي سخن مي گويد، كوه و جنگل و دريا ـ خواسته يا ناخواسته ـ در ميان سخن او ظاهر مي شود.
در نوشته او[نيما] بسياري از امكانات زباني و بياني، به كار گرفه شده است: از گسترش كاربرد واژگان، به كار بردن واژه هاي محلي، نامهاي گياهان، جانوران، جاها و همچنين به كارگيري واژه هاي كهن و پيشينه دار و ساختن تلقيقات تازه و مهمتر از همه تغيير در نحو و ساختار جمله و عدول از زبان «رسمي پايتخت»‌كه گاهي با عنايت به ويژگيهاي دستوري زبان طبري است.....

بال هایت را کجاجا گذاشتی؟

پرنده بر شانه های انسان نشست. انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت :((اما من درخت نیستم . تو نمی توانی روی شانه های من آشیانه بسازی .))

پرنده گفت :"من فرق درخت وانسان را خوب می دانم ، اما گاهی پرنده ها و آدم ها را اشتباه می گیرم."

انسان خندید و به نظرش این خنده دار ترین اشتباه ممکن بود.پرنده گفت :"راستی ، چرا پر زدن را کنار گذاشتی ؟"انسان منظور پرنده را نفهمید ، اما باز هم خندید.

پرنده گفت: نمی دانی ، توی آسمان چقدر جای تو خالی است . انسان دیگر نخندید . انگار ته ته خاطراتش چیزی را به یاد آورد . چیزی که نمی دانست چیست. شاید یک آبی دور . یک اوج دوست داشتنی .

پرنده گفت غیر از تو ، پرنده های دیگری را هم می شناسم که پر زدن را از یادشان رفته است. درست است که پرواز برای یک پرنده ضرورت است، اما اگر تمرین نشود فراموش می شود.

پرنده این را گفت و پر زد. انسان رد پرنده را دنبال کرد تا این که چشمش به آبی بزرگ افتاد و به یاد آورد روز ی نام این آبی بزرگ بالای سرش ، آسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی توی دلش موج زد.

آن وقت خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت و گفت :hیادت می آید ، تو را دو بال و دو پا آفریده بودم ؟ زمین و آسمان هر دو برای تو بود. اما تو آسمان را ندیدی . راستی عزیزم بالهایت را کجا جا گذاشتی؟

انسان دست بر شانه هایش گذاشت و جای خالی چیزی را احساس کرد.

آن وقت رو به خدا کرد و گریست! 

منبع: کتاب بالهایت را کجا جا گذاشتی؟  

تصنیف : دلدار

شعر: بهروز افضلی

دستگاه:ماهور

آهنگساز: نصرت قاسمی

بیا دلدارمن   بیا دلدارمن

بیا تماشا دلا  بیا یارمن

به دشت وصحرا بیا  بیا یارمن

به نوای بلبل گل ریزیم   گل ریزیم

به هوای مهرش برخیزیم   برخیزیم

بیا به دشت وصحرا

بیا به کوه ای همراه

همچون بهاران  با لب خندان

به سبزه زاران بیا

چون چشمه ساران  همراه یاران

به لاله زاران بیا

تو خود نسیمی بیا   عطر وشمیمی بیا

تو خود نسیمی بیا   عطر وشمیمی بیا

به سبزه زارن       به لاله زاران بیا

چو گل ها شکوفا   شده ز غنچه ها  همه جا

به درا  به درا  چو مرغ عاشقی به درا

بیا دلدار من   بیا دلدارمن

بیا تماشا بیا   بیا یار من

به دشت وصحرا دلا 

بیا یارمن  

بیا یارمن.

 خویشتن خدایی من به زیبایی استمرارمی یابد.

این زیبایی را در همه جا خواهید دید. .

این زیبایی طبیعت درتمامی جلوه های آن است .

اين زيبايي،آغاز شادماني چوپان است ،

هنگامي كه درميان تپه ها مي ايستد،

شادي كشاورز در كشتزاراست،

و پرسه زدن عشايردر ميان كوه ها ودشت ها.

اين زيبايي،نخستين گام انسان فرزانه است ،

به سوي حقيقت زنده.

                                      <جبران خلیل جبران>  

مرا به دورترين قله ها نشان بدهيد

به رد پاي نرفته ، مرا نشان بدهيد

به قله هاي سپيد و به دره هاي بنفش

به راه خلوت بي انتها نشان بدهيد

از اين گروه نشسته ، جقدر دلگيرم

براي رفتن ، يك مبتلا نشان بدهيد

به جستجوي بلنداي بكر و خاموشم

به من ، بلند ترين قله را نشان بدهيد

     سوسن رئيسي